Bij de meeste hardloopevenementen weet je precies waar je aan toe bent. Vijf kilometer, tien kilometer, een halve marathon of misschien een hele. Je start, je loopt naar de finish en daar stopt het verhaal. Bij een Last Man Standing werkt dat anders. Daar is de finish geen streep op de weg, maar een vraag: kun jij nóg een keer starten?
Dat is ook het idee achter de nieuwe Last Man Standing van de Lingezegen Run, die op zondag 22 november 2026 voor het eerst wordt georganiseerd in Park Lingezegen bij Elst. De opzet is even simpel als genadeloos: iedere twintig minuten start een nieuwe ronde van drie kilometer. Wie niet op tijd terug is, ligt eruit. Wie niet meer start, ligt eruit. En wie als laatste overblijft, wint.
Wat is een Last Man Standing?
Een Last Man Standing is een afvalrace voor hardlopers. Niet de snelste loper wint automatisch, maar de loper die het langst blijft doorgaan. Het format draait om herhaling, herstel en mentale weerbaarheid. Je loopt een ronde binnen een vaste tijd, gebruikt de resterende minuten om te drinken, eten, naar het toilet te gaan of even te zitten, en daarna begint alles opnieuw.
Dat maakt het concept zo verraderlijk. In het begin voelt het vaak makkelijk. Het tempo ligt meestal niet hoog en veel deelnemers denken na een paar rondes: dit kan ik uren volhouden. Maar langzaam verandert de wedstrijd. De pauzes worden korter, de benen zwaarder en het hoofd onrustiger. Het moeilijkste moment is vaak niet de ronde zelf, maar het opnieuw opstaan wanneer de volgende start nadert.
De link met de backyard ultra
De bekendste vorm van dit concept is de backyard ultra. Daarbij lopen deelnemers elk uur een ronde van 6,706 kilometer, oftewel 4,167 mijl. Die afstand is niet toevallig gekozen: wie 24 uur lang elk uur zo’n ronde loopt, komt uit op 100 mijl. De officiële backyard ultra wordt gelopen tot er nog maar één deelnemer over is. Iedereen die eerder stopt, krijgt in principe geen finishklassering. Alleen de laatste loper wint.
De oorsprong van dit format ligt bij de Amerikaanse ultralooporganisator Gary Cantrell, beter bekend als Lazarus Lake. Hij is ook een van de bedenkers van de beruchte Barkley Marathons. De oorspronkelijke backyard ultra, Big’s Backyard Ultra, wordt gehouden in Bell Buckle, Tennessee, en groeide uit tot hét internationale ijkpunt voor dit type wedstrijd.
Waarom dit format zo populair is
De aantrekkingskracht van Last Man Standing zit in de eenvoud. Iedereen begrijpt de regels meteen. Je hoeft geen ingewikkelde puntentelling te volgen, geen pacetabel uit je hoofd te leren en geen vaste eindafstand te halen. De opdracht is steeds dezelfde: haal de volgende ronde.
Tegelijk is het format psychologisch bijzonder zwaar. Bij een marathon tel je af naar de finish. Bij een Last Man Standing weet je niet precies wanneer het klaar is, of in de compacte variant van Lingezegen: je weet dat het tot maximaal 17:00 uur duurt, maar niet hoeveel lopers er dan nog over zijn. De wedstrijd speelt zich daardoor niet alleen af op het parcours, maar vooral tussen de oren.
Ook tactiek speelt een grote rol. Loop je rustig en houd je energie over, maar heb je weinig pauze? Of loop je iets sneller, zodat je langer kunt zitten, eten en herstellen? Te hard lopen kan je later opbreken. Te langzaam lopen betekent stress bij elke doorkomst. De beste aanpak zit ergens in het midden: zuinig, beheerst en mentaal koel blijven.
Grote internationale voorbeelden
Internationaal is Big’s Backyard Ultra het bekendste voorbeeld. Daar komen de sterkste backyardlopers ter wereld samen voor een race die dagen kan duren. In 2023 won de Amerikaan Harvey Lewis de Backyard Ultra World Championship na 108 rondes, goed voor ongeveer 450 mijl, oftewel ruim 724 kilometer.
In 2025 ging de lat opnieuw omhoog. De Australiër Phil Gore won Big’s Backyard Ultra na 114 rondes, goed voor 764 kilometer in bijna vijf dagen. Daarmee liet hij zien hoe extreem dit format kan worden wanneer de beste ultralopers ter wereld elkaar blijven opjagen.
Ook België heeft een bijzondere plek in de recente backyardgeschiedenis. Tijdens het wereldkampioenschap voor landenteams in 2024 liepen Merijn Geerts, Ivo Steyaert en Frank Gielen ieder 110 rondes. België won dat kampioenschap, waaraan teams uit 63 landen deelnamen.
Lingezegen kiest voor een compacte variant
De Last Man Standing van de Lingezegen Run is duidelijk geïnspireerd op de backyard ultra, maar kiest voor een toegankelijker en compacter format. Geen rondes van 6,7 kilometer per uur, maar drie kilometer per twintig minuten. Omgerekend is dat een tempo van 6:40 per kilometer om precies op tijd binnen te zijn.
Dat maakt het evenement interessant voor een brede groep lopers. Je hoeft geen doorgewinterde ultraloper te zijn om mee te doen. De eerste rondes zijn voor veel recreatieve lopers goed haalbaar. Maar na acht rondes staat er al 24 kilometer op de teller. Na twaalf rondes is dat 36 kilometer. En wie de volledige zes uur volmaakt, loopt 18 rondes: 54 kilometer.
Daarmee zit de uitdaging precies op de grens tussen toegankelijk en serieus. Het begint als een ontspannen duurloop, maar eindigt voor de overblijvers als een mentale test.
Een strijd tegen jezelf en tegen de klok
Het mooie aan een Last Man Standing is dat iedere deelnemer zijn eigen wedstrijd loopt. Voor de een is vijf rondes een overwinning. Voor de ander begint de echte strijd pas na de marathonafstand. Omdat het veld ronde na ronde kleiner wordt, ontstaat er bovendien een bijzondere sfeer. De lopers die doorgaan, worden zichtbaarder. Het publiek leert de gezichten kennen. Elke nieuwe start voelt iets zwaarder, maar ook iets heldhaftiger.
Dat past goed bij een kleinschalig evenement als de Lingezegen Run. Met maximaal 250 deelnemers blijft het overzichtelijk en persoonlijk. Zeker in de latere fase, wanneer de groep steeds verder uitdunt, kan juist die intieme setting het verschil maken.
Waarom Last Man Standing bij deze tijd past
Hardlopen is de laatste jaren steeds veelzijdiger geworden. Naast de klassieke wegwedstrijden groeit de belangstelling voor trails, ultra’s, estafettevormen en evenementen waarbij beleving minstens zo belangrijk is als de eindtijd. Een Last Man Standing past perfect in die ontwikkeling. Het is geen gewone wedstrijd over een vaste afstand, maar een verhaal dat zich ronde voor ronde ontvouwt.
Voor toeschouwers is het format bovendien makkelijk te volgen. Elke twintig minuten gebeurt er iets. Wie komt nog binnen? Wie haalt de start opnieuw? Wie oogt sterk, wie begint te wankelen? De spanning bouwt zich langzaam op, zonder dat je daarvoor urenlang ergens langs een parcours hoeft te wachten.
De charme van blijven staan
Uiteindelijk draait Last Man Standing niet om stoerdoenerij, maar om volhouden. Om doseren. Om omgaan met twijfel. Om nog één keer vertrekken terwijl je lichaam liever blijft zitten.
Dat maakt het format zo aantrekkelijk. Het geeft recreatieve lopers een voorproefje van de ultrawereld, zonder dat de instap meteen extreem hoeft te zijn. En het geeft ervaren lopers een podium waarop niet alleen snelheid telt, maar vooral geduld, strategie en mentale hardheid.
In Park Lingezegen krijgt Nederland er daarmee een bijzonder hardloopconcept bij. Een wedstrijd zonder klassieke finish, maar met een vraag die na elke ronde terugkomt: sta je nog een keer op?
